มักมีผู้กล่าวอยู่เสมอว่า

"จิตเป็นนาย กายเป็นบ่าว ทุกเรื่องราวล้วนเกิดจากใจ"

เมื่อต้องการมีความสุขในชีวิต

สิ่งสำคัญที่ต้องทำ

จึงเป็นเรื่องของการดูแลจิตใจ

การดูแลจิตใจจึงเป็นเรื่องสำคัญที่จะละเลยไม่ได้

ด้วยเมื่อใดที่จิตใจของเราดี

สิ่งอื่นที่อยู่รอบข้างก็จะพลอยดีไปด้วย

และผู้ที่ได้รับประโยชน์ก็ย่อมเป็นตัวเราเอง


"การดูแลจิตใจของเราเอง

เปรียบเสมือนการปลูกต้นไม้สักต้น

ที่ต้องคอยหมั่นดูแลรักษา

เพื่อให้ต้นไม้ที่ปลูกไว้ได้เจริญเติบโต

เป็นต้นไม้ใหญ่ผลิดอกออกผล

ให้ร่มเงา ให้ที่พักพิงในยามที่เราต้องการ"

 

ที่มา: http://www.dhammadelivery.com/story-detail.php?sto_id=375

 

ไหมว่าเรามีเวลาอยู่ในโลกนี้...........คนละกี่ปี

ชีวิตนั้นสั้นยิ่งกว่าหยดน้ำค้างเสียอีก จะตายวันตายพรุ่งก็ไม่มีใครรู้ล่วงหน้า
ถ้าเราใช้เวลาอันแสนสั้นนี้ไปมัวหลับๆตื่นๆอยู่ในความรัก โลภ โกรธ หลง
หมั่นไส้คนนั้น ปลาบปลื้มคนนี้ ริษยาเจ้านายใส่ไคล้ลูกน้อง
ปกป้องภาพลักษณ์ (อัตตา) กด (หัว)

คนรุ่นใหม่หลงใหลเปลือกของชีวิต โดยลืมไปเลยว่า
อะไรคือสิ่งที่ตนควรทำอย่างแท้จริง
คิดดูเถิดว่า เราจะขาดทุนขนาดไหน

ท่านอังคาร กัลยาณพงศ์ เขียนบทกวีไว้ว่า

''น้ำไหลอายุขัยก็ไหลล่วง ใบไม้ร่วงชีพก็ร้างอย่างความฝัน
ฆ่าชีวาคือพร่าค่าคืนวัน จะกำนัลโลกนี้มีงานใด''

คนเราไม่ควรพร่าเวลาอันสูงค่าด้วยการปล่อยตัวปล่อยใจ
ให้ตกเป็นทาสของความชอบ ความชัง มากนัก
เพราะถ้าเราวิ่งตามกิเลส กิเลสก็จะพาเราวิ่งทำสิ่งนั้นสิ่งนี้ต่อไปไม่รู้จบ
กิเลสไม่เคยเหนื่อย แต่ใจคนเราสิจะเหนื่อยหนักหนาสาหัสไม่รู้กี่เท่า

ควรคิดเสียใหม่ว่า เราไม่ได้เกิดมาเพื่อที่จะชอบหรือไม่ชอบใคร
หรือเพื่อที่จะให้ใครมาชอบหรือมาชัง แต่เราเกิดมาสู่โลกนี้เพื่อทำในสิ่ง
ที่ดีที่สุดที่มนุษย์คนหนึ่งควรจะทำ
เอาเวลาที่รู้สึกแย่ๆ กับคนอื่นนั้นหันกลับมามองตัวเองดีกว่า
ชีวิตนี้เรามีอะไรบ้างที่เป็นแก่นสาร มีงานอะไรบ้างที่เราควรทำ
นอกจากนั้นก็ควรมองกว้างออกไปอีกว่า
เราได้ทำอะไรไว้ให้แก่โลกบ้างแล้วหรือยัง

คนทุกคนนั้นต่างก็มีดีมีเสียอยู่ในตัวเอง
ถ้าเราเลือกมองแต่ด้านเสียของเขา
จิตใจของเราก็เร่าร้อน หม่นไหม้

เวลาที่เสียไปเพราะมัวแต่สนใจด้านไม่ดีของคนอื่น
ก็เป็นเวลาที่ถูกใช้ไปอย่างไร้ค่า
บางที่คนที่เราลอบมอง ลอบรู้สึกไม่ดีกับเขานั้น
เขาไม่เคยรู้สึกอะไรไปด้วยกันกับเราเลย
เราเผาตัวเราเองอยู่ฝ่ายเดียวด้วยความหงุดหงิด ขัดเคืองและอารมณ์เสีย
วันแล้ววันเล่า สภาพจิตใจแบบนี้ไม่เคยทำให้ใครมีคุณภาพชีวิตดีขึ้นมาได้เลย

ลองเปลี่ยนวิธีคิด วิธีมองโลกเสียใหม่ดีกว่า

คิดเสียว่าคนเราไม่มีใครดีพร้อมหรือ เลวไม่มีที่ติไปเสียทั้งหมดหรอก
เราอยู่ในโลกกันคนละไม่กี่ปี ประเดี๋ยวเดียวก็จะล้มหายตายจากกันไปหมดแล้ว
มาเสียเวลากับเรื่องไร้สาระทำไม

อะไรที่ควรทำก็รีบทำเถิดปล่อยวางเสียบ้าง
ความโกรธ ความเกลียดนั้นไม่มีคุณค่าอะไรต่อชีวิตอันแสนน้อยนิดนี้เลย
มุ่งไปข้างหน้า ไปหาสิ่งที่มีคุณค่าให้ชีวิตดีงามดีกว่า

วิธีที่แนะนำทั้งหมดนั้น นักภาวนาเรียกว่า ''การกลับมาอยู่กับตัวเอง''
กล่าวคือ ถ้าเราเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องอยู่กับคนที่ไม่ถูกโฉลก
แทนที่จะปล่อยใจให้อยู่กับ ความรู้สึกแย่ๆไปตลอด
ก็ควรหันกลับเข้ามา ''มองด้านใน''
แก้ไขที่ตัวเอง อย่ามุ่งแก้ไขที่คนอื่น
เพราะยิ่งพยายามแก้ไขคนอื่น ก็ยิ่งยุ่งเหมือนลิงทอดแห
ยิ่งเราให้ความสำคัญกับคนที่เราเกลียดมากเท่าใด
สภาพจิตใจก็ยิ่งแย่ลงมากเท่านั้น

วิธีที่ดีที่สุดในการอยู่กับคนที่เรารู้สึกไม่ดีหรือเป็นปฏิปักษ์ก็คือ
การดึงความรู้สึกจากเขามาอยู่เราทุกขณะ
หรือถ้าเช่นนั้นก็ย้ายตัวเองออกไปเสียจาก สภาพแวดล้อมเช่นนั้นให้เร็วที่สุด
อย่าอยู่นานจนทุกข์นั้นกลัดหนองเป็นมะเร็งร้ายในอารมณ์

ปราชญ์จีนบอกว่า ...............
''ถ้ามีขุนเขาขวางท่านอยู่ข้างหน้า อย่าเสียเวลาย้ายขุนเขา แต่จงย้ายตัวเอง''

ดังนั้นเราควรจะย้ายภูเขาที่อยู่ข้างในหรือจะย้ายภูเขาที่อยู่ข้างนอก

วิสัชนา โดย ว.วชิรเมธี

ที่มา:http://www.dhammadelivery.com/story-detail.php?sto_id=343

....ความรัก...

posted on 08 Apr 2009 20:08 by earthland

ถ้าเราเกิดมาเพื่อที่จะรักใครซักคน คนๆนั้นจะรักเราตอบ

แต่ถ้าเราเกิดมาเพื่อที่จะรักใครหลายๆคน เชื่อเถอะว่า

จะไม่มีใครรักเราจริงเลยแม้แต่คนเดียว

 

บางครั้งความรักอาจเดินผ่านเข้ามาในชีวิตเราเพียงครั้งเดียว

และไม่หวนคืนกลับมาอีก

 

เราไม่อาจรู้ได้เลยว่า ความรักครั้งนี้หรือครั้งไหนจะเป็นความรักครั้งสุดท้าย

มีหลายครั้งที่เราตามหา....แต่ความรักก็กลับหนีไป

มีหลายครั้งที่เราไม่สนใจ...แต่...ความรักก็กลับเดินเข้ามา

 

อย่า...อย่ามองข้ามใครคนหนึ่งไป เพียงเพราะหาเหตุผลที่จะรักไม่ได้

อย่า...ถามหาเหตุผลเมื่อจะรักใคร แต่ให้ถามสัมผัสจากหัวใจ ว่ารู้สึกอย่างไร

 

อย่า...มองหาความรักด้วยสายตา แต่ให้มองหาความรักด้วยหัวใจ

อย่า...เชื่อคำว่ารักที่ได้ยินจากหูทั้งสอง

 

แต่ให้เชื่อคำว่ารักที่ดังก้องมาจากความรู้สึก และส่วนลึกของหัวใจ

ความรัก เป็น สิ่งที่มีค่า แต่มันจะไร้ค่า ถ้าไม่มอบให้ใคร

หากวันนึงเราพบใครสักคน

ที่มองเห็นคุณค่าความรักของเราแล้วละก็...มอบความรักให้เขาไปเถอะ

แล้วเราจะรู้ว่า...ความรักนั้นมีค่า...และมีความหมายเพียงใด

 

 

ทีมา:http://www.bbznet.com

edit @ 8 Apr 2009 20:16:39 by earth