Dreams come true

              พรุ่งนี้วันที่ 17 พ.ย.เป็นวันครบรอบการจากไปของน้องหมาที่บ้าน ชื่อว่า "มารวย"

          เราเลี้ยงเขามาตั้งแต่เล็กๆ เขามาอยู่กับเราก็เพราะว่ามีคนรู้จักแนะนำให้เอาไปเลี้ยงจำได้ว่าตอนนั้นเรายังเรียนอยู่ ม. ต้น อยู่เลย วันที่แม่พา มารวย มาที่บ้าน มารวยเพิ่งจะเกิดได้ไม่กี่เดือน ตอนนั้นมารวย ตัวเล็กนิดเดียว ขนของมารวยเป็นสีน้ำตาลเข้ม มีขนสีขาวตรงแผงคอ และก็สีขาวตรงเท้าทั้ง 4 ข้าง พ่อบอกว่า " มารวยใส่ถุงเท้า"ด้วยนะเนี่ย

          วันแรกที่มารวยมาอยู่กับพวกเราที่บ้าน เขาก็คงยังไม่ชิน ตลอดคืนก็ร้องเสียงดัง คงเพราะว่ากลัว พี่สาวเราก็เลยเอามานอนด้วย เท่านั้นแหละ มารวยก็เงียบเสียงลงแล้วก็หลับไป 

         ไม่กี่ปี มารวยก็โตขึ้น ช่วงแรกๆก็ซนมาก ชอบชวนให้ไปเล่นด้วย เวลาที่มารวยมาชวน มารวยจะไปคาบผ้ามาหนึ่งผืน แล้วก็มาวางไว้ที่ต้วเราบ้าง ข้างๆ เราบ้าง มารวยจะชอบให้เล่นเตะฟุตบอล โดยที่มารวยจะเป็นโกล์ประตู ทุกครั้งที่เราเตะผ้าออกไป มารวยจะรับได้ทุกที่แต่ก็มีบางครั้งที่โดนเราหลอก ทำให้มารวยสะกัดลูกพลาดไป ....เราก็อดขำไม่ได้ทุกที

                  แถมยังเล่นซ่อนหากันด้วยน่ะ เราจะวิ่งไล่มารวยรอบๆรถ วิ่งไล่ไปสักพักเราก็จะรีบหนีขึ้นไปซ่อนในบ้าน มารวยก็จะตามหา โดยค่อยๆเดินเข้ามาในบ้านดูตามห้องต่างๆ บางที่แม่ก็จะพูดว่า "หาพี่เขาไม่เจอละสิ ลองไปดูที่ห้องนอนสิอยู่ไหม..." มารวยก็เดินมาที่ห้องนอนเรา ตัวเราก็แอบอยู่หลังประตูห้อง พอมารวยมาเจอเราก็จ๊ะเอ๋ไปหนึ่งที่ มารวยก็จะตกใจ.... เวลาที่มารวยตกใจดูตลกมากเลย

         ตอนที่มารวยเด็กๆ ถ้ามีใครส่งเงินให้ มารวยจะวิ่งมาคาบทันที บางที่จะเอาคืนยังไม่ยอมจะให้เลย ..งกจริงๆ

         มารวยเป็นหมาที่ขี้น้อยใจ ...มีอยู่ครั้งหนึ่ง พ่อดุมารวย เพราะว่ามารวยไม่ยอมออกมาจากใต้รถยนตร์ พ่ออารมณ์เสียมากก็เลยตีไปหนึ่งที พอวันรุ่งขึ้น พ่อจะออกไปข้างนอกแต่ว่าหาถุงเท้าไม่เจอ พ่อก็ถามทุกคนเลยว่ามีใครเห็นถุงเท้าพ่อไหม ..ทุกคนก็บอกว่าไม่เห็น ....แต่ก็มาเจอจนได้ว่าถุงเท้าอยู่ที่หน้าประตูบ้าน ..คนที่เอาไปไม่ใช่ใคร..ก็ มารวย นั้นเอง .....

         มารวยเหมือนเป็นสมาชิกคนหนึ่งในบ้าน มารวยจะกลัวพ่อเพราะว่าพ่อดุ ชอบอ้อนคุณแม่เพราะว่าแม่ใจดี ชอบขัดใจพี่เราเพราะว่าพี่สาวโหดนิดๆๆ ส่วนตัวเราเองมารวยก็ชอบเถียงคงเพราะว่าเห็นเป็นเพื่อนมั้ง...

         มีอยู่ครั้งหนึ่งที่เราดุมารวย จำไม่ได้ว่าเรื่องอะไร ...พอเราว่าเท่านั้นแหละ มารวยก็เห่าเถียงทันทีเลย เห่าเสียงดังด้วยน่ะ ..จนพ่อบอกว่า เถียงกันอีกแล้วสิ ....

         ตอนที่เรามาเรียนที่กรุงเทพ ถ้าได้กลับไปบ้านมารวยก็จะมารอรับที่หน้าบ้าน แล้วก็จะดีใจมากที่เรากลับมา วิ่งมานอนให้เราจับตัว ให้เรากอด แม้ว่าจะเหม็นนิดๆ แต่ก็ทนได้...และพอตอนที่เราจะกลับกรุงเทพฯ เราก็ต้องบอกมารวยทุกครั้งว่าไม่นานเราจะกลับมาหาน่ะ ให้มารวยแข็งแรง ดูแลบ้านด้วย.....

         เวลาผ่านไปเร็วมากจริงๆ ...มารวยมาอยู่กับครอบครัวเราได้จนอายุ 17 ปี ซึ่งถ้าเทียบอายุกับคนแล้วก็อายุมากที่เดียว ตอนที่มารวยเริ่มแก่ตัวลง สิ่งแรกที่รู้ก็คือ มารวยจะมองไม่ค่อยเห็น เวลาเดินก็จะเดินเอียง เขาคงตกใจเหมือนกันน่ะเกิดอะไรกับเขากันแน่ ทำไมเขามองไม่เห็น แต่สักพักมารวยก็เริ่มชิน ตอนนั้นรู้สึกสงสารมากเลย และก็ยังดีที่มารวยยังทานอะไรได้ปกติ เพราะว่าฟันของมารวยยังแข็งแรงดีอยู่..................

        จนเมื่อปีที่แล้วก่อนที่จะถึงวันที่ 17 พ.ย. ได้รับข่าวว่ามารวยไม่กินอะไรเลย ได้แต่นอนเฉยๆ ...ตอนนั้นเราใจไม่ดีเลยเพราะว่ามารวยแก่มากแล้วและไม่ทานอะไรเลยจะทำให้ไม่มีแรง ...เราได้แต่นั่งร้องไห้โดยไม่รู้สาเหตุว่าอะไรเพราะที่บ้านก็ยังบอกว่ามารวยไม่เป็นอะไรหรอกน่ะ ให้หมอเอายาบำรุงมาให้ทานแล้ว

        แต่แล้ววันรุ่งขึ้นพ่อก็ลงมาหา ตอนแรกก็คิดว่าพ่อมาเที่ยวและมาเยี่ยมเรากับพี่ตามปกติเหมือนอย่างเคย....แต่จริงๆแล้วไม่ใช่ ...ที่พ่อมาก็เพราะอยากมาบอกกับเราว่า "มารวยตายแล้ว" พอเราฟังก็ได้แต่ร้องไห้. ร้องไห้ และก็ร้องไห้.......

        เราคิดอยู่เสมอว่าตอนนี้ มารวยก็ยังคงอยู่ในใจเราตลอดไป ไม่ว่านานเท่าไหร 

        เราก็คิดเสมอว่าขอให้มารวยไปเกิดเป็นสิ่งที่ดีกว่านี้ แล้วก็ขอให้ได้มาพบกันอีก....สักวันหนึ่ง

       รักและคิดถึงมารวยเสมอน่ะ เพราะว่ามารวยเป็นเหมือนสมาชิกคนหนึ่งในบ้านเรา

edit @ 16 Nov 2007 16:22:54 by earth

edit @ 16 Nov 2007 16:23:17 by earth