ไม่ได้เข้ามาอัพนานนนนนมากจริงๆๆ หลังจากที่บอกว่ายุ่งเมื่อครั้งก่อน ความวุ่นวายก็ยังคงมีต่อไปอีกสักพัก เลยไม่ได้เข้ามาอัพ blog เลย พอเข้ามาก็เริ่มรู้สึกจะได้กลิ่นเค็มๆซะแล้วล่ะ  และที่สำคัญคือใกล้ถึงกำหนดครบรอบของการมี blog ขอตัวเองเป็นปีที่ 2 แล้ว ก็ยังไม่ทิ้ง blog นี้ไปไหน เพียงแต่ว่าอาจจะไม่ค่อยได้เข้ามาอัพเท่าไหร แบบว่าไม่ค่อยว่างจริงๆ

ก่อนหน้านี้ได้อ่านบทความดีๆในเน็ตนี้แหละ ก็เลยคิดว่าวันนี้ก็จะเอามาลงให้อ่านกันน่ะ เพื่อนบางคนอาจจะเคยอ่านกันมาบ้างก็ได้ แต่เอาเป็นว่ามันเป็นบทความที่มีความหมายที่ดีที่เดียว ลองไปอ่านกันดูน่ะจ๊ะ

..........................................................

แม่ของผมเคยถามผมว่า ส่วนไหนของร่างกายที่สำคัญที่สุดตลอดหลายปีที่ผ่านมา

ผมได้ทายสิ่งที่ผมคิดว่ามันเป็นคำตอบที่ถูกเมื่อตอนผมยังเป็นเด็กเล็ก

ผมเคยคิดว่า เสียงเป็นสิ่งที่สำคัญมากที่สุดสำหรับเราในฐานะที่เป็นมนุษย์ดังนั้น ผมจึงบอกว่า "แม่ มันคือ หู "

แต่แม่บอกว่า "ไม่ใช่จ้ะ คนจำนวนมาก หูหนวกแต่ก็ยังอยู่ได้" ลูกลองคิดดูไปก่อนนะแล้วเร็ว ๆ นี้แม่จะถามลูกใหม่นะ 

หลายปีผ่านไปก่อนที่แม่จะถามผมเรื่องนี้อีกครั้งตั้งแต่ที่ผมทายผิดครั้งแรก

 ผมก็พยายามครุ่นคิดหาคำตอบที่ถูกต้องตลอดมา และในตอนนี้ผมบอกกับแม่ว่า

"แม่ การมองเห็น สำคัญมากสำหรับทุกๆ คน ดังนั้นมันต้องเป็นตาของเราแน่เลยที่สำคัญที่สุด"

แม่มองมาที่ผม และบอกกับผมว่า "ลูกเรียนรู้ได้เร็วมาก แต่ว่าคำตอบยังไม่ถูกจ้ะ

เพราะว่า ยังมีคนมากมายที่ตาบอด แต่ก็ยังอยู่ได้"

ผมอึ้งไปอีกครั้ง แต่ผมก็ยังคงพยายามค้นคว้าหาความรู้ต่อมาอีกหลายปีและแม่ก็ยังคงถามผมอีกหลายครั้ง

และทุกครั้ง คำตอบของแม่ก็คือ "ไม่ใช่จ้ะ แต่ลูกก็ฉลาดขึ้นทุก ๆ ครั้งนะจ๊ะลูกรัก" 

จนเมื่อปีที่แล้ว ปู่ของผมตายลง ทุกคนในบ้านเศร้าใจกันมาก ทุกคนร้องไห้

แม้แต่พ่อของผมก็ร้องด้วยผมจำได้ดีเพราะว่า มันเป็นเพียงครั้งที่สองที่ผมเห็นพ่อร้องไห้แม่มองมาที่ผม

 ตอนที่เรากล่าวคำอำลาครั้งสุดท้ายต่อคุณปู่ แล้วแม่ก็ถามผมว่า

"ลูกรู้หรือยังส่วนไหนของร่างกายเราสำคัญที่สุด ลูกรัก ?"

ผมรู้สึกงุนงง ที่แม่ถามผมตอนนี้ ผมคิดตลอดมาว่าคำถามนี้เป็นเกมส์ระหว่างผมกับแม่ แม่มองเห็นสีหน้ามึนงงของผม

 และก็บอกว่า"คำถามนี้สำคัญมากลูก มันแสดงให้เห็นความจริงในชีวิตของเรา"

สำหรับอวัยวะต่าง ๆ ที่ลูกเคยบอกกับแม่ว่าสำคัญในอดีตที่ผ่านมาและแม่ได้บอกกับลูกว่ามันผิดมาตลอด

พร้อมกันนั้นแม่ก็ได้ยกตัวอย่างให้ลูกฟังว่าทำไมมันถึงผิด

แต่ว่าวันนี้เป็นวันที่ลูกจะได้เรียนบทเรียนที่สำคัญที่สุดแม่ ก้มลงมองมาที่ผม ด้วยความรู้สึกลึกซึ้งอย่างที่แม่คนนึงจะทำได้

ผมเห็นตาแม่เอ่อด้วยน้ำตา และแม่ก็พูดว่า "ลูกรักส่วนที่สำคัญที่สุดในชีวิตของลูกก็คือ "บ่า"จ้ะ"

ผมถามแม่ว่า "เป็นเพราะว่ามันคอยรองรับหัวของเราไว้ใช่มั้ยครับ?

"แม่ตอบว่า "ไม่ใช่จ้ะ แต่เป็นเพราะว่ามันสามารถรองรับศีรษะของเพื่อนของเราหรือ คนที่เรารักเมื่อยามที่เค้าร้องไห้

"คนเราทุกคนต้องการบ่าใครซักคน ไว้คอยซบยามร้องให้ในบางช่วงเวลาของชีวิตลูกรักแม่เพียงแต่หวังว่าลูกจะมีเพื่อนและ

คนรัก ที่จะมีบ่าพร้อมที่จะให้ลูกซบตอนร้องไห้ยามเมื่อลูกต้องการตรงนั้นเองที่ผมได้รู้ว่า

สิ่งสำคัญที่สุดของร่างกายเรา คือการไม่เห็นแก่ตัวและมันคือความรู้สึกร่วมรับรู้กับความเจ็บปวดของคนอื่น 

คนเราอาจจะลืม สิ่งที่คุณพูด.......คนเราอาจจะลืมสิ่งที่คุณทำ.........แต่ไม่มีใครลืม สิ่งที่ทำให้เค้า "รู้สึก" ได้...... 

ปล.ตอนนี้เรากำลังเริ่มที่จะกลับมาเขียนนิยาย หรือว่าเรื่องสั้นอีกครั้งดู แล้วจะเอามาลงให้อ่านกันน่ะจ๊ะ แต่อาจจะนานหน่อยน่ะเรื่องที่เอามาลง ไม่อยากบอกเลยว่ามีเรื่องที่แต่งค้างไว้แล้วยังไม่ได้เขียนเพิ่มอกเลยอยู่เหมือนกัน สงสัยคงต้องไปปัดฝุ่นหน่อยแล้วสิเรา

edit @ 23 Apr 2008 16:31:44 by earth

edit @ 23 Jun 2008 13:28:18 by earth

edit @ 23 Jun 2008 13:28:31 by earth